Ruim 20 jaar geleden begon ik, toen ik nog actief was als voetballer, klachten te ervaren rondom mijn linkerheup. Blessures in mijn bovenbeenspieren en in mijn linkerknie. Diagnose bij de fysiotherapeut was de zeer beperkte bewegingsvrijheid in mijn linkerheup. Ik heb zelfs onderzoek in het ziekenhuis laten doen met röntgenfoto’s en een MRI scan. Uitkomst was dat mijn kom, het heupgewricht, in orde was, dus het zat echt in de spieren rondom mijn heup.
Op fysiek niveau ben ik al jarenlang oefeningen aan het doen om te werken aan de bewegingsvrijheid in mijn heupen. Ik heb een ochtendritueel wat ik direct doe als ik wakker word, met grondoefeningen. Ik voel me hier heel lekker bij, maar de beperkte bewegingsvrijheid in mijn heup is gebleven.
Ik wil het nu over een andere boeg gooien. Verder kijken dan een behandeling op fysiek niveau. Op zoek naar de oorzaak van deze klacht ben ik als eerste stap aan de slag gegaan met de biotensor, zoals je hebt kunnen lezen in deel 1 van deze blog.
Cupping
Om verder aan de slag te gaan met de beperkte bewegingsvrijheid in mijn linkerheup heb ik me laten behandelen met cupping. Al bij het plaatsnemen op de massagetafel vroeg ze aan mij:”Ben jij nou zo stijf?”
De manier waarop ik op de tafel klom zag er blijkbaar al wat houterig uit. Niks nieuws voor mij natuurlijk en hopelijk konden we daar samen iets aan doen.
Het bleek dat de stijfheid van mijn lichaam al begon vanuit mijn onderrug, net onder het midden van mijn rug naar mijn heupen, bilspieren en hamstrings. Die lichaamsdelen voelden zelfs ook letterlijk kouder aan werd mij verteld. Blijkbaar had mijn vriendin dat ook al eerder gezegd, maar had ik dat nog niet eerder geregistreerd.
Stijfheid in mijn onderrug
Tijdens de cupping sessie werd dan ook mijn hele rug behandeld, vanaf mijn nek tot aan mijn bilspieren. Vooral de rechterkant gaf een sterke reactie, wat tot uiting komt in donker rode/paarse verkleuring van de huid. Na de sessie voelde ik me een beetje beurs, leeg, alsof ik veel inspanning had verricht.
De eerste nacht was ik al vroeg wakker. Mijn rug was erg gevoelig en kon daar niet ontspannen op liggen. Verder voelde ik me wel goed, maar ik merkte al snel dat ik met mijn hoofd meer wilde dan mijn lichaam aankon. Ik had minder energie en was al snel vermoeid.
Loslaten
Mijn lichaam gaf letterlijk aan dat ik een pas op de plaats moest maken. Dat was nog wel lastig om werkelijk in de overgave te gaan en niet die onrust te willen najagen in mezelf om iets te moeten doen.
Na een dag of 3 begon ik ook het gevoel te krijgen dat er onderhuids iets sluimerde. Ik was niet ziek, maar van binnen had ik dat gevoel wel een beetje. Mijn lichaam was denk ik keihard aan het werk en ik werd me ervan bewust dat er heel veel shit en ellende was losgemaakt tijdens die cupping sessie.
Tot overmaat van ramp wilde ik op dag 4 na de sessie tijdens mijn dagelijkse ochtendwandeling een paar squats doen. Maar bij de 2e of 3e schoot het bij het omhoogkomen in mijn onderrug.
Dus naast dat ik me al enigszins ziek en ellendig voelde, had ik nu ook nog ontzettende pijn in mijn rug.
“Zonder diepe dalen geen hoge pieken zullen we maar zeggen!”
Afpellen
De therepeute die mij behandelde zei dat de eerste cupping sessie ook is als het afpellen van een ui. Dit was de buitenste schil. Ik ervaar het letterlijk als shit en ellende loslaten. Over anderhalve week de volgende sessie. Ik ben benieuwd wat die mij gaat brengen.
Ik voel wel dat ik in een proces zit en dat deze fase waarin ik me niet fijn voel nodig is om uiteindelijke de oorzaak van mijn klachten aan te pakken. In een volgend blog zal ik mijn ervaringen blijven delen.